Anoreksja

anoreksja

Zdaję sobie sprawę, że temat zaburzeń odżywiania jest delikatny, trudny i dla niektórych drażliwy. Warto jednak poświęcić mu kilka minut uwagi. Nawet, jeśli nie dotyczy nas samych, rozmowa na jego temat może pomóc, a nawet uratować życie naszej przyjaciółce czy córce…

 

Zaburzenia odżywiania

Zaburzenia odżywiania w ponad 90% dotyczą kobiet. Ich przebieg najczęściej jest bardzo podstępny, przez co nieraz potrzeba naprawdę długiego czasu, by dotknięta chorobą osoba uznała przed sobą, że ma problem. Chorują zarówno nastolatki, jak i dojrzałe kobiety. Do zaburzeń odżywiania zaliczamy: anoreksję, bulimię, ortoreksję oraz kompulsywne objadanie się. Powszechnie za najbardziej groźną dla życia uważa się anoreksję, ponieważ jej ofiary często umierają. Dlatego tak istotna jest znajomość jej objawów i odpowiednio wczesne reagowanie.

 

Ana

W największym skrócie anoreksja polega na jadłowstręcie, obsesyjnym kontrolowaniu wagi i posiadaniu poważnie zniekształconego obrazu własnego ciała. Przykład? Ledwo trzymająca się na nogach dziewczyna ważąca 48 kilogramów (BMI poniżej 18 punktów), z wystającymi kośćmi i słabymi włosami uważająca się za grubaskę. Zdarza się, że młode anorektyczki nazywają swoją chorobę przyjaciółką ?aną?, której podszeptów słuchają i postępują wedle ?słyszanego dekalogu?. Do objawów anoreksji należy również zanik miesiączki, pojawienie się charakterystycznego meszku na ciele, a w zaawansowanym stadium poważne problemy układu krążeniowego. Chora jak najszybciej powinna znaleźć się w szpitalu i otrzymać m.in. elektrolity w kroplówce oraz być pod opieką psychoterapeuty.

Problem wychudzenia to widoczny dla oczu wierzchołek góry lodowej. Anorektyczki są najczęściej niezwykle inteligentnymi, ambitnymi, atrakcyjnymi (przed zachorowaniem) kobietami z dobrych domów. Bywają wręcz pracoholiczne. Moja przyjaciółka dotknięta przez ten problem uczyła się na dwóch kierunkach studiów jednocześnie, angażowała w pomaganie ludziom jako wolontariuszka i jeszcze pracowała zawodowo. To ogromny ciężar unieść tyle obowiązków będąc nieustannie niedożywioną. Inteligencja jest w przebiegu choroby wrogiem anorektyczek, gdyż owocuje ona zdolnościami do nieprawdopodobnych, często wiarygodnych manipulacji i kłamstw. Chore są mistrzyniami w chowaniu czy wyrzucaniu jedzenia tak, by nikt tego nie zauważył.

 

Dlaczego?

Powodem nie zawsze jest – jak to się powszechnie uważa – pogoń za pięknem, wizerunkiem kobiety kreowanym w mediach czy marzenie o karierze modelki. Anorektyczki to również ofiary przemocy seksualnej, które uzyskując figurę chudej dziewczynki chowają się za nią i czują aseksualne. To także przeciążone obowiązkami i reżimem od dzieciństwa dziewczyny, dla których regresja psychofizyczna jest pozornym źródłem bezpieczeństwa. U niektórych pacjentek anoreksja jest wywołana rozwodem rodziców, życiem w ciągłym poczuciu strachu lub winy, a także pod skrzydłami nadopiekuńczej matki. Chore często podkreślają, że mają poczucie kontroli nad własnym życiem dzięki panowaniu nad ciałem.